Πέθανε η Αγγελική Σαπάτρα – Το συγκινητικό αντίο της δημάρχου Καλαμαριάς

Με μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση, η δήμαρχος Καλαμαριάς, Χρύσα Αράπογλου, αποχαιρετά την Αγγελική Σαπάτρα, την αγαπημένη δασκάλα και επί σχεδόν μισό αιώνα ψυχή του Θεατρικού Εργαστηρίου του Δήμου. «Η αυλαία μπορεί να έκλεισε. Το χειροκρότημα, όμως, θα κρατήσει για πάντα», αναφέρει στο μήνυμά της.

Η Καλαμαριά σήμερα πενθεί.

Με βαθιά θλίψη και συγκίνηση αποχαιρετούμε την Αγγέλα μας, την Αγγελική Σαπάτρα. Μια γυναίκα που έγινε κομμάτι της Καλαμαριάς, από εκείνα τα βαθιά, τα ανεξίτηλα κομμάτια που δεν μετριούνται μόνο με τα χρόνια, τις παραστάσεις ή τις διακρίσεις. Μετριούνται με τους ανθρώπους που άγγιξαν. Με τις ζωές που άλλαξαν. Με όσα αφήνουν πίσω τους όταν φεύγουν.

Η Αγγέλα μας υπήρξε η ψυχή του Θεατρικού Εργαστηρίου του Δήμου Καλαμαριάς. Η αγαπημένη Δασκάλα. Η «μαμά» μιας μεγάλης θεατρικής οικογένειας.

Διαμόρφωσε ανθρώπους. Τους έμαθε όχι μόνο να ανεβαίνουν στη σκηνή, αλλά να τολμούν, να εκφράζονται, να δημιουργούν, να συνεργάζονται. Να πιστεύουν στη δύναμη της τέχνης και, μέσα από αυτήν, λίγο περισσότερο στον ίδιο τον άνθρωπο.
Σχεδόν μισός αιώνας προσφοράς στον πολιτισμό της πόλης μας.

Μια ολόκληρη ζωή.
Μία από τις τελευταίες μεγάλες δημιουργικές της καταθέσεις ήταν η «Αντιγόνη» στο Κόδρα.

Η Αγγέλα έγραφε τότε πως η Αντιγόνη είναι η γυναίκα που στέκεται όρθια απέναντι στην αδικία και στον φόβο. Μιλούσε για τη δύναμη της ψυχής που δεν υποτάσσεται. Για εκείνο το εσωτερικό φως που κρατά ο άνθρωπος όταν μάχεται για την αλήθεια του.
Σήμερα αυτά τα λόγια επιστρέφουν σε εμάς αλλιώς. Γιατί αυτό το εσωτερικό φως ήταν και δικό της.

Το είδαμε στη σκηνή. Το είδαμε στους μαθητές της. Το είδαμε στους ανθρώπους που την ακολούθησαν και την αγάπησαν. Το είδαμε κάθε φορά που υπερασπιζόταν το θέατρο όχι ως πολυτέλεια, αλλά ως παιδεία, ως συλλογικότητα, ως έναν τρόπο να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Και αυτό το φως δεν σβήνει.
Αγγέλα μας, η Καλαμαριά σήμερα είναι φτωχότερη.
Είναι όμως και βαθιά ευγνώμων που σε είχε.
Σε ευχαριστούμε για όσα μας έδωσες.Για όσα μας δίδαξες.Για τους ανθρώπους που διαμόρφωσες.Για όλους εκείνους στους οποίους έμαθες να αγαπούν το θέατρο.
Για το πάθος, την επιμονή, την προσφορά.
Για το φως.
Τα πιο θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια στον σύζυγό της, Μανώλη, στα παιδιά της, τη Δώρα, τη Βενετία και τον Μπάμπη, και σε όλα τα «παιδιά» της. Στη μεγάλη θεατρική οικογένεια που δημιούργησε, αγκάλιασε και μεγάλωσε όλα αυτά τα χρόνια.
Η αυλαία μπορεί να έκλεισε.Το χειροκρότημα, όμως, θα κρατήσει για πάντα.

Καλό σου ταξίδι!