Βαγγέλης Παπαδάκης και Νάνα Παπαδάκη μιλούν για το «Έργο δύο προσώπων» στο Θέατρο Σοφούλη

Το σπάνια παιγμένο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, «Έργο δύο προσώπων», παρουσιάζεται στο Θέατρο Σοφούλη την Πέμπτη 28 Μαΐου και την Παρασκευή 29 Μαΐου 2026, στις 21:00.

Με αφορμή τις παραστάσεις, ο Βαγγέλης Παπαδάκης και η Νάνα Παπαδάκη μιλούν για ένα έργο που κινείται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στον ρόλο και τον αληθινό εαυτό.

Όπως σημειώνει ο Βαγγέλης Παπαδάκης, οι ήρωες του έργου, ο Φελίς και η Κλαιρ, είναι δύο πρόσωπα που «παίζουν ένα έργο που είναι η ίδια τους η ζωή», ενώ η Νανά Παπαδάκη στέκεται στην ανάγκη για «αληθινή ζωή», που διατρέχει βαθιά την παράσταση.

Θέατρο Σοφούλη:

Πέμπτη 28 Μαΐου 2026, ώρα έναρξης: 21.00

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026, ώρα έναρξης: 21.00

➤Ένας θεατής συνήθως αναζητά κάτι για να ταυτιστεί. Τι θα αναγνωρίσει ο ίδιος σε σχέση με τον εαυτό σε αυτό το έργο;

Βαγγέλης: Ο Φελίς και η Κλαιρ είναι δύο πρόσωπα που, ως ηθοποιοί, παίζουν ένα έργο που είναι η ζωή τους η ίδια. Με εξαίρετη μαεστρία ο συγγραφέας θολώνει τα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας, της μυθοπλασίας και του ρεαλισμού. Αδυνατούμε να διαχωρίσουμε πότε μιλάει ο ρόλος και πότε ο ηθοποιός. Ζούμε σε μια εποχή λοιπόν όπου όλοι παίζουμε πολλαπλούς ρόλους — κοινωνικούς, προσωπικούς, ψηφιακούς — και πολλές φορές δεν ξέρουμε πού τελειώνει η εικόνα και πού αρχίζει ο αληθινός εαυτός μας. Πιστεύω ότι ο θεατής θα αναγνωρίσει αυτή τη πολυσχιδή συγκυρία της ζωής του κι ίσως αναρωτηθεί «εν τέλει, ποιος είμαι;» Το έργο μιλά για ανθρώπους που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή την ανθρωπινότητά τους μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς την απειλεί.

Νάνα: Την ανάγκη για αληθινή ζωή. 




➤Αν έπρεπε να πείσετε κάποιον με μία μόνο φράση να έρθει στην παράσταση, ποια θα ήταν αυτή;

Νάνα: Μια μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα σπανιότατο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς που έλεγε ότι «θα έρθει μια μέρα που θα το καταλάβουν», μήπως έχει ήδη έρθει;

Βαγγέλης: «Το χειρότερο πράγμα που εξαφανίστηκε από τη ζωή μας είναι το να έχουμε συνείδηση του τι συμβαίνει στη ζωή μας».

➤Το έργο κινείται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Πόσο «επικίνδυνη» είναι αυτή η ισορροπία σήμερα; Εσείς, στην προσωπική σας ζωή, πού τοποθετείσθε ανάμεσα σε αυτά τα δύο;


Νάνα: Ο Φελίς και η Κλαιρ Ντεβότο, οι ήρωες του έργου, νομίζω, ότι χρησιμοποιούν τη φαντασία όχι για να ξεφύγουν, αλλά για να καταστήσουν την πραγματικότητα πραγματική. Είναι σαν να εκπροσωπούν εκείνους τους ανθρώπους που, ενώ ζουν, νιώθουν σαν η ζωή τους να αφορά κάποιον άλλον. Σαν να λείπει η ίδια η πραγματικότητα. Σαν να λείπει το παρόν. Αυτό, σήμερα, είναι κάτι το οποίο νομίζω ότι νιώθουμε πολλοί άνθρωποι, καθότι ένα μεγάλο μέρος της πραγματικής ζωής και των πραγματικών αισθημάτων και αναγκών τείνει να μεταφερθεί στη σφαίρα της φαντασίας η οποία υποκαθιστά την πραγματικότητα με έναν πολύ φτωχό και, κατά τη γνώμη μου, ανέμπνευστο τρόπο. Θεωρώ ότι η πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο απ’ αυτό που νομίζουμε, θεωρώ ότι η φύση έχει πολύ μεγαλύτερη φαντασία από κάθε ανθρώπινη κατασκευή και θεωρώ, επίσης, τον άνθρωπο μέρος της φύσης.





➤Επιλέξατε ένα έργο που σπάνια ανεβαίνει. Ήταν ρίσκο ή συνειδητή πρόκληση; Υπήρξε στιγμή που το φοβηθήκατε;


Νάνα: Ήταν ένα συνειδητό ρίσκο. Με συγκίνησε το ότι ένας καλλιτέχνης του διαμετρήματος και της δεξιοτεχνίας του Τενεσί Ουίλιαμς, επιτυχημένος, αναγνωρισμένος, δημοφιλής, πλούσιος σε βιώματα, βρήκε, για πολλοστή φορά, το θάρρος να σταθεί απογυμνωμένος απέναντι σε μια κοινωνία που τον φθονούσε και τον θαύμαζε ταυτόχρονα, απαλλάχθηκε από κάθε προσδοκία που είχαν οι άλλοι για εκείνον και είδε τον εαυτό του μέσα στον κόσμο και τον κόσμο μέσα στον εαυτό του. Όσο για τον φόβο, νομίζω ότι δεν τον φοβάμαι, είναι κινητήριος δύναμη και ώθηση για υπέρβαση.


➤Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση: τρεις διαφορετικοί κόσμοι. Αν έπρεπε να διαλέξετε, ποιος σας κερδίζει — και γιατί;


Βαγγέλης: Δύσκολο να απαντήσω. Η ειλικρίνεια του κινηματογράφου και η υποκριτική λιτότητα που απαιτεί με γοητεύουν αλλά στο θέατρο ο ηθοποιός εκτίθεται πραγματικά, νιώθει ζωντανός, είναι κυρίαρχος κι όχι διαμεσολαβημένη εικόνα σε οθόνη, δονείται, επικοινωνεί με τον κόσμο, ζει και πεθαίνει ασταμάτητα.


➤«Ποιοτικό» ή «εμπορικό» θέατρο; Πιστεύετε σε αυτόν τον διαχωρισμό ή τελικά το μόνο που μετρά είναι η αλήθεια και το πάθος;


Βαγγέλης: Η «αλήθεια» είναι το παν στο θέατρο, και αυτή απαιτεί δόσιμο και ψυχική έκθεση και βεβαίως πάθος, από τον ηθοποιό. Μέσα από αυτό το πρίσμα, οι χαρακτηρισμοί «ποιοτικό» και «εμπορικό» χάνουν την ουσία τους. Αν έπρεπε όμως, να μιλήσω για διαχωρισμό στο θέατρο θα αντιπαρέβαλα την καλλιτεχνική ειλικρίνεια με την «δηθενιά».


Νάνα: Είμαι κατά της προσποίησης και της αλαζονείας. Τέτοια περιστατικά συναντά κανείς και στο ποιοτικό και στο εμπορικό θέατρο. Είτε μεθύσει κανείς από ποιότητα, είτε από εμπορικότητα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.





➤Αν μπορούσατε να «δανειστείτε» χαρακτήρες από το σύμπαν του Τενεσί Ουίλιαμς, ποιοι θα ανέβαιναν μαζί σας στη σκηνή;


Νάνα: Νομίζω ότι, στο «Έργο Δύο Προσώπων», δεν θα ανέβαινε μαζί μας κάποιος ρόλος απ’ το σύμπαν του Τενεσί Ουίλιαμς, αλλά ο ίδιος ο Τενεσί Ουίλιαμς γελώντας με το ίδιο του το έργο, ίσως και με το θέατρο.

Βαγγέλης: Νομίζω πως θα ήθελα πολύ να υπάρχουν στη σκηνή ο Τομ από τον «Γυάλινο Κόσμο» και ο Στάνλεϋ από το «Λεωφορείον ο Πόθος». Ο Τομ κουβαλά αυτή τη βαθιά υπαρξιακή ανάγκη της φυγής — είναι ένας άνθρωπος παγιδευμένος ανάμεσα στην ευθύνη, την ενοχή και στην ανάγκη να αναπνεύσει. Ενώ ο Στάνλεϋ είναι σχεδόν η ωμή πραγματικότητα: σώμα, δύναμη, επιβολή, ένστικτο. Μου φαίνεται πως όλο το θέατρο του Τενεσί Ουίλιαμς κινείται ανάμεσα σε αυτές τις δύο δυνάμεις: από τη μία ο εύθραυστος εσωτερικός κόσμος, η ποίηση, η ανάγκη για όνειρο· και από την άλλη ένας κόσμος βίαιος, υλικός, που διαρκώς εισβάλλει και καταρρίπτει τις ψευδαισθήσεις. Και ίσως τελικά ο Φελίς και η Κλαιρ να βρίσκονται κάπου ανάμεσα στον Τομ και τον Στάνλεϋ.


➤Τι ακολουθεί για εσάς μετά από αυτή την παράσταση;

Βαγγέλης: Μια σπουδαία εσωτερική αναζήτηση. Μια μάχη για την υπεράσπιση της αγάπης και της ανθρώπινης ευαισθησίας μέσα σε έναν κόσμο που ολοένα σκληραίνει.

Διαβάστε ακόμη:

Τελευταία νέα