Το τρίτο βιβλίο του Κρίτωνα Ζαχαριάδη είναι γεγονός. Μετά τα δύο επιτυχημένα θεατρικά βιβλία του «Η Δωδεκάτη Νύχτα Συν Κάποιες Ακόμη» και «Πελότα», μας συστήνει τη νέα του δουλειά, τη συλλογή διηγημάτων «Μοναχικά Παπούτσια».
Με αφορμή την κυκλοφορία του, συναντήσαμε τον Κρίτωνα Ζαχαριάδη και μιλήσαμε μαζί του για τη διαδρομή του, τη Θεσσαλονίκη και τις ιστορίες που τον εμπνέουν.
Ευγενικός, προσιτός και με ένα φωτεινό χαμόγελο, μιλά με αφοπλιστική απλότητα για τη μακρόχρονη πορεία του σε θέατρο, τηλεόραση και σκηνοθεσία, αλλά και για την αγάπη του στη δημιουργία.
Μέσα από το νέο του βιβλίο, μας καλεί να δούμε την καθημερινότητα αλλιώς — μέσα από μικρές ιστορίες που ξεκινούν από κάτι απλό, αλλά καταλήγουν να μας αγγίζουν βαθιά
ΑΠ.:Το όνειρο ήταν η παρουσίαση στην τηλεόραση. Για να το φτάσω, έκανα όλα τα υπόλοιπα. Δουλειές τις οποίες αγάπησα και αγαπώ όσο τίποτα. Υποκριτική στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, σκηνοθεσία στο θέατρο, διοργάνωση πανευρωπαϊκού φεστιβάλ κινηματογράφου FILME, οργάνωση παραγωγής, συγγραφή και άλλα πολλά. Μου αρέσει να δημιουργώ, να ταξιδεύω, να προσφέρω… Η τέχνη της υποκριτικής είναι ανεξάντλητη πηγή αλλά και αφορμή διερεύνησης του εαυτού σου και των άλλων… Αυτή είναι η ζωή μου, δεν μπορώ να τη φανταστώ χωρίς τα παραπάνω…Ένα μοναχικό παπούτσι στον δρόμο πάντα δημιουργεί ερωτήματα.
ΕΡ:Πώς γεννήθηκε αυτή η εικόνα και πώς έφτασε να γίνει βιβλίο;
ΑΠ.:Από τα εικοσιδύο μου, όταν παρατήρησα στον δρόμο το πρώτο παρατημένο παπούτσι, είδα τον πρώτο σπόρο της περιέργειάς μου να ανθίζει. Από τότε αποφάσισα να περπατώ… να γνωρίσω κάθε στενό της πόλης μου, της Θεσσαλονίκης, και μακάρι να έβρισκα και παρατημένα παπούτσια, ώστε να εμπλουτίσω τη συλλογή μου. Έλεγα να ξεκινήσω με μια έκθεση φωτογραφίας, αλλά όταν μου πρότεινε ο εκδοτικός μου οίκος Νίκας να γράψω κάποιο διήγημα, μετά από σκέψη είπα να αξιοποιήσω με έναν διαφορετικό τρόπο τη συλλογή μου αυτή. Οπότε και δημιουργήθηκαν τα δώδεκα αυτά διηγήματα.Διαβάζοντας το βιβλίο, νιώθει κανείς ότι αυτές οι ιστορίες θα μπορούσαν να είναι δικές του.
ΑΠ.:Από τα εικοσιδύο μου, όταν παρατήρησα στον δρόμο το πρώτο παρατημένο παπούτσι, είδα τον πρώτο σπόρο της περιέργειάς μου να ανθίζει. Από τότε αποφάσισα να περπατώ… να γνωρίσω κάθε στενό της πόλης μου, της Θεσσαλονίκης, και μακάρι να έβρισκα και παρατημένα παπούτσια, ώστε να εμπλουτίσω τη συλλογή μου. Έλεγα να ξεκινήσω με μια έκθεση φωτογραφίας, αλλά όταν μου πρότεινε ο εκδοτικός μου οίκος Νίκας να γράψω κάποιο διήγημα, μετά από σκέψη είπα να αξιοποιήσω με έναν διαφορετικό τρόπο τη συλλογή μου αυτή. Οπότε και δημιουργήθηκαν τα δώδεκα αυτά διηγήματα.Διαβάζοντας το βιβλίο, νιώθει κανείς ότι αυτές οι ιστορίες θα μπορούσαν να είναι δικές του.
ΕΡ:Πόσο αληθινές είναι τελικά αυτές οι ιστορίες;
ΑΠ.:Οι ήρωες είναι πραγματικά οικείοι. Μας θυμίζουν φίλους, σχέσεις, συγγενείς, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Με τις ίδιες ή παρόμοιες απορίες, πάθη, ρήγματα, επιθυμίες, σκέψεις, ανάγκες, στιγμές, νοσταλγίες. Γι’ αυτό και οι ιστορίες μοιάζουν αληθινές. Κάποιες πατάνε σε αληθινά γεγονότα, κάποιες είναι αποκυήματα φαντασίας και κάποιες είναι μίξη. Το μόνο αληθινό είναι το σημείο εκκίνησης. Κάποιο μοναχικό παπούτσι που βρέθηκε στο διάβα μου και φωτογραφήθηκε.
ΑΠ.:Οι ήρωες είναι πραγματικά οικείοι. Μας θυμίζουν φίλους, σχέσεις, συγγενείς, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Με τις ίδιες ή παρόμοιες απορίες, πάθη, ρήγματα, επιθυμίες, σκέψεις, ανάγκες, στιγμές, νοσταλγίες. Γι’ αυτό και οι ιστορίες μοιάζουν αληθινές. Κάποιες πατάνε σε αληθινά γεγονότα, κάποιες είναι αποκυήματα φαντασίας και κάποιες είναι μίξη. Το μόνο αληθινό είναι το σημείο εκκίνησης. Κάποιο μοναχικό παπούτσι που βρέθηκε στο διάβα μου και φωτογραφήθηκε.
ΕΡ:Η Θεσσαλονίκη φαίνεται να έχει σταθερή θέση στη ζωή και στη δουλειά σου. Τι σημαίνει για σένα αυτή η πόλη; Υπήρξε ποτέ η σκέψη να φύγεις για την Αθήνα, όπου οι επαγγελματικές ευκαιρίες στον χώρο είναι συνήθως περισσότερες;
ΑΠ.:Η Θεσσαλονίκη είναι αγάπη και όχι κάποιος συμβιβασμός. Έκανα την κάθοδό μου κι εγώ όταν πρωτοξεκίνησα, το έτρεξα όσο δεν πάει και τα κατάφερα. Έπαιξα και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Από guest περάσματα μέχρι και μεγάλους ρόλους. Έκανα και οργάνωση παραγωγής σε σειρές. Μετά επήλθε η οικονομική κρίση και επέστρεψα στην πόλη μου. Αν μπορούσα, θα συνέχιζα στην Αθήνα, μιας και είναι πρωτεύουσα σε ό,τι αυτό σημαίνει, οικονομία, πολιτισμός, αποφάσεις κλπ. Η Αθήνα με στήριξε, η Θεσσαλονίκη με έκανε πιο δημιουργικό. Εφόσον αποφάσισα να πορευτώ στην πόλη μου, που πραγματικά αγαπώ, εδώ βρίσκονται και οι περισσότερες προσλαμβάνουσές μου.
ΑΠ.:Η Θεσσαλονίκη είναι αγάπη και όχι κάποιος συμβιβασμός. Έκανα την κάθοδό μου κι εγώ όταν πρωτοξεκίνησα, το έτρεξα όσο δεν πάει και τα κατάφερα. Έπαιξα και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Από guest περάσματα μέχρι και μεγάλους ρόλους. Έκανα και οργάνωση παραγωγής σε σειρές. Μετά επήλθε η οικονομική κρίση και επέστρεψα στην πόλη μου. Αν μπορούσα, θα συνέχιζα στην Αθήνα, μιας και είναι πρωτεύουσα σε ό,τι αυτό σημαίνει, οικονομία, πολιτισμός, αποφάσεις κλπ. Η Αθήνα με στήριξε, η Θεσσαλονίκη με έκανε πιο δημιουργικό. Εφόσον αποφάσισα να πορευτώ στην πόλη μου, που πραγματικά αγαπώ, εδώ βρίσκονται και οι περισσότερες προσλαμβάνουσές μου.
ΕΡ:Ποια ιστορία του βιβλίου σε δυσκόλεψε περισσότερο να γράψεις;
ΑΠ.: Χωρίς να θέλω να φανώ ψώνιο ή επηρμένος, μόλις γεννηθούν οι χαρακτήρες και βρω το θέμα, με έναν μαγικό τρόπο, με το που κάθομαι να γράψω, οι ιστορίες βγαίνουν από μόνες τους απνευστί, θαρρείς και υπήρχαν πάντα στο μυαλό μου και περίμεναν την ευκαιρία να ειπωθούν. Αυτό που με παιδεύει ή με καθυστερεί είναι η έρευνα για δεδομένα που δεν γνωρίζω.
ΑΠ.: Χωρίς να θέλω να φανώ ψώνιο ή επηρμένος, μόλις γεννηθούν οι χαρακτήρες και βρω το θέμα, με έναν μαγικό τρόπο, με το που κάθομαι να γράψω, οι ιστορίες βγαίνουν από μόνες τους απνευστί, θαρρείς και υπήρχαν πάντα στο μυαλό μου και περίμεναν την ευκαιρία να ειπωθούν. Αυτό που με παιδεύει ή με καθυστερεί είναι η έρευνα για δεδομένα που δεν γνωρίζω.
ΕΡ:Τι θα ήθελες να νιώσει ο αναγνώστης κλείνοντας τα Μοναχικά Παπούτσια;
ΑΠ.:Τα Μοναχικά Παπούτσια θα ήθελα να αποτελέσουν το πρώτο βιβλίο ανάγνωσης νέων παιδιών που δεν έχουν διαβάσει κάποιο άλλο ως τώρα. Να τα κάνει να αγαπήσουν το βιβλίο και να επιζητούν τα επόμενά τους… Γι’ αυτό και είναι απλά, καθημερινά γραμμένο, χωρίς φορτωμένες, φιλολογικές, ανούσιες φιοριτούρες. Μιλάει τη γλώσσα του τώρα, με ιστορίες που μπορεί να συνεπάρουν τους αναγνώστες όλων των ηλικιών. Σκοπός μου είναι να διασκεδάσω, να ψυχαγωγήσω, να προβληματίσω και πάνω από όλα να ταξιδέψω. Παίρνοντας ως μοναδικό παράδειγμα τα μοναχικά παπούτσια, μπορούμε όλοι να εμπνευστούμε από το οτιδήποτε θέλουμε εμείς, αρκεί να έχουμε τη διάθεση.
ΑΠ.:Τα Μοναχικά Παπούτσια θα ήθελα να αποτελέσουν το πρώτο βιβλίο ανάγνωσης νέων παιδιών που δεν έχουν διαβάσει κάποιο άλλο ως τώρα. Να τα κάνει να αγαπήσουν το βιβλίο και να επιζητούν τα επόμενά τους… Γι’ αυτό και είναι απλά, καθημερινά γραμμένο, χωρίς φορτωμένες, φιλολογικές, ανούσιες φιοριτούρες. Μιλάει τη γλώσσα του τώρα, με ιστορίες που μπορεί να συνεπάρουν τους αναγνώστες όλων των ηλικιών. Σκοπός μου είναι να διασκεδάσω, να ψυχαγωγήσω, να προβληματίσω και πάνω από όλα να ταξιδέψω. Παίρνοντας ως μοναδικό παράδειγμα τα μοναχικά παπούτσια, μπορούμε όλοι να εμπνευστούμε από το οτιδήποτε θέλουμε εμείς, αρκεί να έχουμε τη διάθεση.
ΕΡ:Χρωστάτε κάπου ευχαριστώ για τα όσα έχετε πετύχει ως τώρα;
ΑΠ.:Στους γονείς μου που με αγάπησαν και με άφησαν ελεύθερο να διαμορφώσω τη ζωή μου όπως επιθυμώ. Από εκεί και έπειτα, ό,τι κατάφερα ήταν θέμα πείσματος, θέλησης και συγκυριών. Οι σχέσεις μου με προχώρησαν, οι φίλοι μου Πέτρος και Σεραφείμ με διαμορφώνουν ως σήμερα και το Θέατρο Σοφούλη με τους ανθρώπους του με μαθαίνει να συνεχίζω, να δημιουργώ, να εκτιμώ αποτελώντας το δεύτερο μου σπίτι.
ΑΠ.:Στους γονείς μου που με αγάπησαν και με άφησαν ελεύθερο να διαμορφώσω τη ζωή μου όπως επιθυμώ. Από εκεί και έπειτα, ό,τι κατάφερα ήταν θέμα πείσματος, θέλησης και συγκυριών. Οι σχέσεις μου με προχώρησαν, οι φίλοι μου Πέτρος και Σεραφείμ με διαμορφώνουν ως σήμερα και το Θέατρο Σοφούλη με τους ανθρώπους του με μαθαίνει να συνεχίζω, να δημιουργώ, να εκτιμώ αποτελώντας το δεύτερο μου σπίτι.
-24.JPG)
0 Σχόλια