Νάνσυ Δρούγκα, ηθοποιός της Θεατρικής Ομάδας ΚΑ.ΣΟ.ΘΕ. «Φύρδην Μίγδην» και σκηνογράφος της παράστασης
Ποια είναι η ταυτότητα της παράστασης "Γιαννούλης Χαλεπάς: Η Κοιμωμένη μου"; Τι θέλει να μας παρουσιάσει και να αναδείξει;
Μέσα από την παράσταση θέλουμε να φέρουμε τη ζωή ενός Έλληνα καλλιτέχνη στο φως αλλά και τη δύναμη της αγάπης του για την τέχνη του. Παρά τις δυσκολίες, τα εμπόδια, τη βία και τις απώλειες που κυριάρχησαν στη ζωή του, παρά την ψυχολογική καταπίεση και τον εγκλεισμό, ο Γιαννούλης Χαλεπάς κατάφερε να δημιουργήσει ένα μεγάλο όγκο έργων που χαρακτηρίζονται από ευαισθησία, ζωντάνια, κίνηση και χάρη. Αυτό κάνει η τέχνη στους ανθρώπους, φωτίζει, γίνεται διέξοδος και εμπνέει. Ο Χαλεπάς παλεύει σε όλη του τη ζωή με τα φαντάσματά του, ως το τέλος και αυτό φαίνεται και στα έργα του. Κάνει τα βιώματά, τους φόβους και τα όνειρά του Τέχνη. Ακόμη και σήμερα όλοι μας θα μπορούσαμε να είμαστε εν δυνάμει ο Γιαννούλης Χαλεπάς, το θέμα είναι πόσο θα επιμείνει κανείς στα “Θέλω” του την ώρα που όλοι και όλα γύρω μας φωνάζουν “Πρέπει”.
Πώς αποφάσισε η θεατρική σας ομάδα να ασχοληθεί με τη ζωή του Χαλεπά; Σας κέντρισε κάτι το ενδιαφέρον στην ταραχώδη βιογραφία του;
Μετά από γνωριμία με τον κύριο Γιώργο Χριστοδούλου ήρθαμε σε επαφή με το κείμενό του και όλοι νιώσαμε διαβάζοντάς το μία έντονη ανάγκη να το επικοινωνήσουμε προς τα έξω. Αρχικά στους δικούς μας ανθρώπους και στη συνέχεια στο κοινό μας. Αλλά επειδή πάνω στη σκηνή εκτός από ένα καλό κείμενο χρειάζονται και οι άνθρωποι για να του δώσουν ζωή, είχαμε στην ομάδα μας τους κατάλληλους ανθρώπους που σε κάνουν να λες “Ναι! Έτσι πρέπει να ήταν ο Χαλεπάς και η μάνα του”. Κι ας μην είχαμε ακόμα δει φωτογραφία του αυθεντικού γλύπτη. Είναι αυτό που λέμε “σαν να γράφτηκε για εμάς”. Δεν υπήρξε, σχεδόν, συζήτηση για το εάν θέλουμε ή εάν μπορούμε, ήταν απλά δεδομένο ότι θα το κάνουμε.
Στην παράσταση υποδύεσαι τη Σοφία Αφεντάκη, που ήταν η έμπνευση για Κοιμωμένη του Γιαννούλη Χαλεπά. Γιατί νομίζεις ότι άσκησε τόσο μεγάλη επιρροή στον καλλιτέχνη η γνωριμία του με την Αφεντάκη, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν άλλη επαφή ξανά;
Η επαφή του Χαλεπά με τις γυναίκες ήταν περιορισμένη και πολύ συγκεκριμένη. Κάτι τα χρόνια εκείνα, κάτι ο εσωστρεφής και ευαίσθητος χαρακτήρας του και φυσικά η βίαια έντονη επίδραση της μητρικής φιγούρας τον κράτησαν μακριά από ερωτικά πάθη, ίντριγκες, ακόμα και μια συμβατική συζυγική ζωή. Η ερωμένη του Χαλεπά ήταν η Γλυπτική. Η Σοφία Αφεντάκη, πιστεύω πως υπήρξε η μούσα του Χαλεπά για ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Μπορεί η επαφή τους να διήρκησε λίγο αλλά νομίζω πως ο καλλιτέχνης μπόρεσε να δει μέσα στο δεκαοχτάχρονο κορίτσι ένα κομμάτι του εαυτού του. Αυτό μπόρεσα κι εγώ ή ίδια να αντιληφθώ μέσα από το κείμενο του κύριου Χριστοδούλου. Κοιτάζουν μαζί 2 γλάρους και βλέπουν σε αυτούς την ομορφιά και την ελευθερία. Νιώθω πως αυτό έλειπε με διαφορετικό τρόπο ίσως και στους δύο. Αυτό κιόλας βλέπω κι εγώ η ίδια στην Κοιμωμένη. “Η Σοφή κοιμάται” λέει ο Γιαννούλης και πράγματι το γλυπτό δείχνει μία κοπέλα να κοιμάται ανάλαφρη και γαλήνια. Ίσως ο Χαλεπάς πίστευε πως η Σοφή μετά τον θάνατό της κατάφερε να βρει αυτό που τους έλειπε.
Εκτός από ηθοποιός, έχεις επιμεληθεί και τη σκηνογραφία της παράστασης. Ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από τις σκηνογραφικές επιλογές και πώς αυτές συνδέονται με τα πρόσωπα και την πλοκή του έργου;
Η συγκεκριμένη παράσταση αποτελεί για εμένα ιδιαίτερη περίπτωση καθώς είναι και η διπλωματική εργασία μου για το τμήμα Θεάτρου. Σηματοδοτεί και για μένα λοιπόν ένα είδος ελευθερίας για πολλούς και διάφορους λόγους. Όσον αφορά τα σκηνικά αυτό που σκεφτήκαμε είναι πως υπάρχουν κάποια πολύ συγκεκριμένα στοιχεία στη ζωή του Χαλεπά που παίξανε ρόλο στη πορεία και το έργο της ζωής του. Το μάρμαρο, η μητέρα, η ψυχική ασθένεια, ο εγκλεισμός στο ίδρυμα, η ευαισθησία του. Για εμένα όλα αυτά έχουν λευκό χρώμα σκιές, θολές εικόνες και αυστηρές γραμμές. Αυτό που φτιάξαμε λοιπόν είναι συμβολικά, όπως θα λέγαμε, ο εσωτερικός του κόσμος. Λευκά πέπλα που δημιουργούν διαφορετικά βάθη και διαδρόμους όπως η έμπνευση και ο ψυχισμός του, κομμάτια μαρμάρου που αντιπροσωπεύουν την αγάπη του, την τέχνη του και όλα σε αποχρώσεις του λευκού για να του θυμίζουν ταυτόχρονα και το ψυχιατρείο που αποτέλεσε σταθμό στη ζωή και το έργο του. Μόνο η μητέρα του εμφανίζεται σε σκούρα χρώματα σαν σκιά που πάντα τον ακολουθεί. Μετά τον εγκλεισμό, και αφού η κατάστασή του βελτιώθηκε μπήκε λίγο χρώμα το οποίο βλέπουμε κυρίως στη ανιψιά του, η οποία του χάρισε και κάποια από την ελευθερία που έψαχνε. Παρόλα αυτά ο Χαλεπάς μέχρι το τέλος αν και ελαφρώς καλύτερα παρέμεινε δέσμιος των βιωμάτων του.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου βήματα; Βλέπεις τον εαυτό σου να έχει καταπιαστεί με την υποκριτική ή τη σκηνογραφία σε 10 χρόνια;
Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι το μέλλον επαγγελματικά το έχει κερδίσει ο χορός και οι μαθητές μου. Παρόλα αυτά το θέατρο είναι η δική μου βαθιά αγάπη. Θα ήθελα να συνεχίσω να ασχολούμαι με την υποκριτική σίγουρα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και για να είμαι ειλικρινής θα ήθελα η σκηνογραφία να αποτελεί για μένα διέξοδος και τρόπος έκφρασης ερασιτεχνικά και επαγγελματικά. Δεν μπορώ πλέον να φανταστώ τον εαυτό μου έξω από το θέατρο και μέσα από τους Φύρδην Μίγδην έχω καταφέρει να μάθω πολλά και να έρθω σε επαφή με τα δικά μου “θέλω”.
.jpg)
0 Σχόλια