«Σας ευχαριστώ που αυτοκτονείτε»
Μαύρη Κωμωδία | Σουρεαλισμός – Ονειρικός Ρομαντισμός
Ηθοποιοί
Κωνσταντοπούλου Αγγελική
Παπαναστασίου Νάντια
Σαμαρά Έλενα
Σιναπίδης Αριστείδης
Τελίδης Βασίλης
Παπαγεωργίου Αναστάσιος
Τελίδου Ρούσα
Σενάριο: Τελίδης Βασίλης
Χώρος: Θέατρο Σοφούλη
Ημερομηνίες: 27 & 28 Μαρτίου - 6 & 7 Απριλίου
Ώρα Έναρξης: 21:00
Εισιτήρια: 12€ προπώληση 14€ είσοδος
Χώρος: Θέατρο Σοφούλη
Ημερομηνίες: 27 & 28 Μαρτίου - 6 & 7 Απριλίου
Ώρα Έναρξης: 21:00
Εισιτήρια: 12€ προπώληση 14€ είσοδος
Το «Σας ευχαριστώ που αυτοκτονείτε», σε σενάριο του Βασίλη Τελίδη και από τη Θεατρική Ομάδα Αποστάτες, ταξιδεύει το κοινό στον χώρο του σουρεαλισμού και του ονειρικού ρομαντισμού.
Εκεί όπου η λογική υποχωρεί και το όνειρο παίρνει τον λόγο.
Εκεί όπου, ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι, γεννιέται η ανάγκη για επαφή, για έρωτα, για ζωή.
Μια μαύρη κωμωδία που κοιτάζει το σκοτάδι κατάματα και τολμά να γελάσει μαζί του.
Ο κόσμος γύρω μας σκοτεινιάζει.
Οι λέξεις βαραίνουν.
Τα πρόσωπα κλείνουν.
Η μελαγχολία απλώνεται αθόρυβα, σαν σκόνη πάνω στην καθημερινότητα.
Κι όμως κάπου μέσα σε αυτή τη μαυρίλα,
Ο έρωτας επιμένει.
Και το γέλιο βρίσκει τρόπο να ξεφύγει.
Η παράσταση μεταφέρει το κοινό στη χώρα των Υπερβορίων.
Έναν τόπο παγωμένο και παράξενο.
Έναν κόσμο μαύρο, άραχνο, καταθλιπτικό.
Κι όμως…
Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, το γέλιο ξεπηδά ασταμάτητα.
Το κοινό ξεκαρδίζεται.
Γελά δυνατά.
Γελά απελευθερωτικά.
Γιατί το γέλιο εδώ δεν είναι απλώς χιούμορ.
Είναι μέσο διαφυγής.
Είναι ανάσα ζωής.
Είναι ένας τρόπος να ερωτευτούμε ξανά τη ζωή, ακόμα κι όταν όλα γύρω μας καταρρέουν.
Μέσα από εικόνες, ρυθμούς και καταστάσεις που κινούνται ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη,
η μαύρη κωμωδία απογειώνεται.
Το χιούμορ είναι συνεχές, αιχμηρό, απρόβλεπτο.
Το γέλιο δεν σταματά γίνεται βασικό συστατικό της παράστασης.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο παράλογο και το ποιητικό,
γεννιέται ο έρωτας.
Όχι ως ρομαντική αυταπάτη,
αλλά ως πράξη αντίστασης.
Ως ανάγκη να κρατηθούμε ο ένας από τον άλλον για να μη βυθιστούμε.
Γιατί, ακόμα κι όταν όλη η «ζύμη» γύρω μας έχει φθαρεί από σκοτεινιά,
εμείς οφείλουμε να περνάμε ωραία.
Να γελάμε.
Να ερωτευόμαστε.
Να θυμόμαστε πως χωρίς γέλιο και έρωτα,
η ζωή απλώς συνεχίζεται, δεν βιώνεται.
Το «Σας ευχαριστώ που αυτοκτονείτε» είναι μια παράσταση-κραυγή και ξέσπασμα μαζί.
Σκοτεινή, ποιητική, αλλά βαθιά κωμική.
Μια πρόσκληση να γελάσουμε μέχρι δακρύων,
να αγαπήσουμε λίγο πιο πεισματικά
και να φύγουμε λίγο πιο ελαφριοί.
Τελευταία νέα
Εκεί όπου η λογική υποχωρεί και το όνειρο παίρνει τον λόγο.
Εκεί όπου, ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι, γεννιέται η ανάγκη για επαφή, για έρωτα, για ζωή.
Μια μαύρη κωμωδία που κοιτάζει το σκοτάδι κατάματα και τολμά να γελάσει μαζί του.
Ο κόσμος γύρω μας σκοτεινιάζει.
Οι λέξεις βαραίνουν.
Τα πρόσωπα κλείνουν.
Η μελαγχολία απλώνεται αθόρυβα, σαν σκόνη πάνω στην καθημερινότητα.
Κι όμως κάπου μέσα σε αυτή τη μαυρίλα,
Ο έρωτας επιμένει.
Και το γέλιο βρίσκει τρόπο να ξεφύγει.
Η παράσταση μεταφέρει το κοινό στη χώρα των Υπερβορίων.
Έναν τόπο παγωμένο και παράξενο.
Έναν κόσμο μαύρο, άραχνο, καταθλιπτικό.
Κι όμως…
Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, το γέλιο ξεπηδά ασταμάτητα.
Το κοινό ξεκαρδίζεται.
Γελά δυνατά.
Γελά απελευθερωτικά.
Γιατί το γέλιο εδώ δεν είναι απλώς χιούμορ.
Είναι μέσο διαφυγής.
Είναι ανάσα ζωής.
Είναι ένας τρόπος να ερωτευτούμε ξανά τη ζωή, ακόμα κι όταν όλα γύρω μας καταρρέουν.
Μέσα από εικόνες, ρυθμούς και καταστάσεις που κινούνται ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη,
η μαύρη κωμωδία απογειώνεται.
Το χιούμορ είναι συνεχές, αιχμηρό, απρόβλεπτο.
Το γέλιο δεν σταματά γίνεται βασικό συστατικό της παράστασης.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο παράλογο και το ποιητικό,
γεννιέται ο έρωτας.
Όχι ως ρομαντική αυταπάτη,
αλλά ως πράξη αντίστασης.
Ως ανάγκη να κρατηθούμε ο ένας από τον άλλον για να μη βυθιστούμε.
Γιατί, ακόμα κι όταν όλη η «ζύμη» γύρω μας έχει φθαρεί από σκοτεινιά,
εμείς οφείλουμε να περνάμε ωραία.
Να γελάμε.
Να ερωτευόμαστε.
Να θυμόμαστε πως χωρίς γέλιο και έρωτα,
η ζωή απλώς συνεχίζεται, δεν βιώνεται.
Το «Σας ευχαριστώ που αυτοκτονείτε» είναι μια παράσταση-κραυγή και ξέσπασμα μαζί.
Σκοτεινή, ποιητική, αλλά βαθιά κωμική.
Μια πρόσκληση να γελάσουμε μέχρι δακρύων,
να αγαπήσουμε λίγο πιο πεισματικά
και να φύγουμε λίγο πιο ελαφριοί.
Διαβάστε ακόμη:
0 Σχόλια