Η παράσταση «Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας», βασισμένη στο εμβληματικό έργο της Σπεράντζας Βρανά «Το Τίμιο Μπορντέλο», έρχεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη μετά από δύο χρόνια επιτυχημένης πορείας. Στον συγκλονιστικό μονόλογο που έχει κερδίσει κοινό και κριτικούς, η Δανάη Καλοπήτα υποδύεται τη Μαντάμ Ρόζα, μια γυναίκα που έμαθε να στέκεται όρθια μέσα σε έναν κόσμο σκληρό, γεμάτο πόνο και μυστικά. Με αφορμή την παρουσίαση στη συμπρωτεύουσα, μιλήσαμε με την πρωταγωνίστρια για το ταξίδι της σε έναν ρόλο που αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές αλλά και πιο αληθινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σε έναν τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα είναι εύκολο να βρεθούν κοινά σημεία ταύτισης ώστε να στηρίξετε την ερμηνεία σας;
Στο ρόλο της Ρόζας βρήκα περισσότερα κοινά στοιχεία και από όσα φανταζόμουν. Ο έρωτας μου γι’αυτόν τον ρόλο γεννήθηκε όταν αυτή η γυναίκα μου έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψω και να ανακαλύπτω κάθε φορά, σε κάθε παράσταση, τον εαυτό μου. Το μαγικό στη Ρόζα είναι ότι δίνει τη δυνατότητα τόσο στον ηθοποιό όσο και στο θεατή να σπάσει κάθε ταμπού, να αντιμετωπίσει βαθιά κρυμμένους φόβους, να αγαπήσει με αλήθεια τον εαυτό του, κάθε καλό και κάθε κακό. Η Ρόζα είναι μια γυναίκα που παλεύει με όλο της το είναι για να ζήσει. Με τα λάθη της και τα σωστά της βρίσκει τρόπο να επιβιώσει. Δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο στην σύγχρονη κοινωνία μας που δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον συγκεκριμένο ρόλο. Για μένα είναι μια γυναίκα πρότυπο με έναν πολύ παράδοξο τρόπο. Κοινά στοιχεία με εμένα σαν άνθρωπο είναι ο δυναμισμός της, ο βαθιά κρυμμένος συναισθηματισμός της πίσω από μια σκληρή στα μάτια των άλλων φιγούρα, η ανάγκη της για πραγματική αγάπη, η πάλη στη ζωή για να επιβιώσει με κάθε κόπο και κόστος.
Πείτε μας κάποια λόγια για το έργο σας. Περιγράψτε τον χαρακτήρα της ηρωίδας σας. Γιατί θα παροτρύνατε κάποιον να παρακολουθήσει αυτή τη παράσταση;
Το έργο είναι μια αφήγηση της ζωής της Ρόζας. Βλέπουμε τη διαδρομή της από πολύ μικρή ηλικία και αφού πια καταφέρνει και πατάει στα πόδια της. Η διαδρομή της φωτίζεται από κόκκινα φωτάκια. Περπατάει μέσα σε δρόμους δύσκολους και σκοτεινούς, έχοντας πάντα ασπίδα της την αλήθεια και το φως της ψυχής της. Μια πόρνη που φωνάζει «εγώ γεννήθηκα για να γίνω πουτανα και να μην σας κάνει εντύπωση γιατί η λέξη είναι παρεξηγημένη…» . Και μέσα στο χιούμορ της, σπάει, λυγίζει, πονάει γιατί στη ζωή υπάρχουν ανώτερα πράγματα από εμάς που δεν τα ορίζουμε και δεν τα ελέγχουμε. Ενα βαθιά κρυμμένο μυστικό, που καταλήγει αδιέξοδο στις επιλογές της· επιλογές που πάλεψε με σάρκα και ψυχή για να υποστηρίξει και έπειτα από αυτές να επιβιώσει.
Ο ρόλος της Ρόζας είναι για μένα ένας ρόλος ζωής. Είναι μια γυναίκα αγωνίστρια. Τη βλέπουμε από πολύ μικρή ηλικία να παλεύει για ένα καλύτερο αύριο. Μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, που απλά παίρνει την απόφαση στη ζωή της να ζήσει!
Μια γυναίκα γροθιά στα κοινωνικά στερεότυπα που αγαπάει, αγωνίζεται, ερωτεύεται και αποδεικνύει ότι η επιμονή και η υπομονή είναι δύο όπλα ανίκητα στη ζωή κάθε ανθρώπου. Γιαυτον ακριβώς το λόγο πρέπει να βρεθεί κάποιος στο θέατρο και να ακούσει αυτήν την ιστορία. Γιατί η μεγαλύτερη επιθυμία όλων μας είναι αυτή ακριβώς που φωνάζει με όλο της το είναι η Ρόζα… «ήθελα να ζήσω»…
Μετά από 3 χρόνια επιτυχημένων παραστάσεων ανεβαίνετε στη Θεσσαλονίκη, πως νιώθετε γι’ αυτό; Τι σημαίνει για εσάς η συμπρωτεύουσα;
Είναι μεγάλη μου τιμή να παρουσιαστεί το συγκεκριμένο έργο στην Θεσσαλονίκη. Ο κύριος Λιακόπουλος, ο σκηνοθέτης της παράστασης, έχει υπάρξει στα θέατρα της Θεσσαλονίκης πάρα πολλά χρόνια, με πάρα πολλές επιτυχημένες παραστάσεις και έτσι γνωρίζω πολύ καλά, ότι το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι ένα βαθιά εκπαιδευμένο κοινό και έχει πολύ αγάπη στο θέατρο. Είναι μια τεράστια πρόκληση για μένα να ακουστεί η ιστορία της Ρόζας και να «πει» κάτι στα αυτιά των θεατών. Με ενθουσιάζει το γεγονός ότι ξέρω ότι θα πάω σε ένα κοινό με ανοιχτή καρδιά για να ακούσουν αυτήν την ιστορία με ενσυναίσθηση και σεβασμό και αυτό άλλωστε αποδεικνύεται γιατί όλοι οι ηθοποιοί που έχουμε σαν βάση μας την Αθήνα, έχουμε την ανάγκη να έρθουμε να παίξουμε και στην Θεσσαλονίκη. Νιώθω βαθιά συγκίνηση και προσμονή να βρεθώ στο Θέατρο Σοφούλη και να ερμηνεύσω με τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου τον συγκεκριμένο ρόλο.
Στο ρόλο της Ρόζας βρήκα περισσότερα κοινά στοιχεία και από όσα φανταζόμουν. Ο έρωτας μου γι’αυτόν τον ρόλο γεννήθηκε όταν αυτή η γυναίκα μου έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψω και να ανακαλύπτω κάθε φορά, σε κάθε παράσταση, τον εαυτό μου. Το μαγικό στη Ρόζα είναι ότι δίνει τη δυνατότητα τόσο στον ηθοποιό όσο και στο θεατή να σπάσει κάθε ταμπού, να αντιμετωπίσει βαθιά κρυμμένους φόβους, να αγαπήσει με αλήθεια τον εαυτό του, κάθε καλό και κάθε κακό. Η Ρόζα είναι μια γυναίκα που παλεύει με όλο της το είναι για να ζήσει. Με τα λάθη της και τα σωστά της βρίσκει τρόπο να επιβιώσει. Δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο στην σύγχρονη κοινωνία μας που δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον συγκεκριμένο ρόλο. Για μένα είναι μια γυναίκα πρότυπο με έναν πολύ παράδοξο τρόπο. Κοινά στοιχεία με εμένα σαν άνθρωπο είναι ο δυναμισμός της, ο βαθιά κρυμμένος συναισθηματισμός της πίσω από μια σκληρή στα μάτια των άλλων φιγούρα, η ανάγκη της για πραγματική αγάπη, η πάλη στη ζωή για να επιβιώσει με κάθε κόπο και κόστος.
Πείτε μας κάποια λόγια για το έργο σας. Περιγράψτε τον χαρακτήρα της ηρωίδας σας. Γιατί θα παροτρύνατε κάποιον να παρακολουθήσει αυτή τη παράσταση;
Το έργο είναι μια αφήγηση της ζωής της Ρόζας. Βλέπουμε τη διαδρομή της από πολύ μικρή ηλικία και αφού πια καταφέρνει και πατάει στα πόδια της. Η διαδρομή της φωτίζεται από κόκκινα φωτάκια. Περπατάει μέσα σε δρόμους δύσκολους και σκοτεινούς, έχοντας πάντα ασπίδα της την αλήθεια και το φως της ψυχής της. Μια πόρνη που φωνάζει «εγώ γεννήθηκα για να γίνω πουτανα και να μην σας κάνει εντύπωση γιατί η λέξη είναι παρεξηγημένη…» . Και μέσα στο χιούμορ της, σπάει, λυγίζει, πονάει γιατί στη ζωή υπάρχουν ανώτερα πράγματα από εμάς που δεν τα ορίζουμε και δεν τα ελέγχουμε. Ενα βαθιά κρυμμένο μυστικό, που καταλήγει αδιέξοδο στις επιλογές της· επιλογές που πάλεψε με σάρκα και ψυχή για να υποστηρίξει και έπειτα από αυτές να επιβιώσει.
Ο ρόλος της Ρόζας είναι για μένα ένας ρόλος ζωής. Είναι μια γυναίκα αγωνίστρια. Τη βλέπουμε από πολύ μικρή ηλικία να παλεύει για ένα καλύτερο αύριο. Μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, που απλά παίρνει την απόφαση στη ζωή της να ζήσει!
Μια γυναίκα γροθιά στα κοινωνικά στερεότυπα που αγαπάει, αγωνίζεται, ερωτεύεται και αποδεικνύει ότι η επιμονή και η υπομονή είναι δύο όπλα ανίκητα στη ζωή κάθε ανθρώπου. Γιαυτον ακριβώς το λόγο πρέπει να βρεθεί κάποιος στο θέατρο και να ακούσει αυτήν την ιστορία. Γιατί η μεγαλύτερη επιθυμία όλων μας είναι αυτή ακριβώς που φωνάζει με όλο της το είναι η Ρόζα… «ήθελα να ζήσω»…
Μετά από 3 χρόνια επιτυχημένων παραστάσεων ανεβαίνετε στη Θεσσαλονίκη, πως νιώθετε γι’ αυτό; Τι σημαίνει για εσάς η συμπρωτεύουσα;
Είναι μεγάλη μου τιμή να παρουσιαστεί το συγκεκριμένο έργο στην Θεσσαλονίκη. Ο κύριος Λιακόπουλος, ο σκηνοθέτης της παράστασης, έχει υπάρξει στα θέατρα της Θεσσαλονίκης πάρα πολλά χρόνια, με πάρα πολλές επιτυχημένες παραστάσεις και έτσι γνωρίζω πολύ καλά, ότι το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι ένα βαθιά εκπαιδευμένο κοινό και έχει πολύ αγάπη στο θέατρο. Είναι μια τεράστια πρόκληση για μένα να ακουστεί η ιστορία της Ρόζας και να «πει» κάτι στα αυτιά των θεατών. Με ενθουσιάζει το γεγονός ότι ξέρω ότι θα πάω σε ένα κοινό με ανοιχτή καρδιά για να ακούσουν αυτήν την ιστορία με ενσυναίσθηση και σεβασμό και αυτό άλλωστε αποδεικνύεται γιατί όλοι οι ηθοποιοί που έχουμε σαν βάση μας την Αθήνα, έχουμε την ανάγκη να έρθουμε να παίξουμε και στην Θεσσαλονίκη. Νιώθω βαθιά συγκίνηση και προσμονή να βρεθώ στο Θέατρο Σοφούλη και να ερμηνεύσω με τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου τον συγκεκριμένο ρόλο.
Πίσω από μια επιτυχημένη παράσταση κρύβεται και μια επιτυχημένη συνεργασία. Περιγράψτε μας τη δική σας, με το σκηνοθέτη τον παραγωγό και τους υπόλοιπους συντελεστές
Εμένα το ταξίδι μου στο θέατρο ξεκίνησε με τον κύριο Λιακόπουλο τον σκηνοθέτη της παράστασης και τον κύριο Κοντοπόδη, εξαιρετικός ηθοποιός,δάσκαλος και έν συνέχεια συνάδελφος και είναι και εκείνος που επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κουστούμια του έργου.
Ο κύριος Λιακόπουλος από την πρώτη στιγμή που μου πρότεινε το ρόλο πίστεψε με σε εμένα πολύ περισσότερο από ότι είχα πιστέψει και εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Σε κάθε μου σκοτάδι λειτούργησε σαν φως, σε κάθε μου δυσκολία σαν σανίδα σωτηρίας. Πέρα από ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης είναι και ένας βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος ο οποίος μεταδίδει την αγάπη. Δεν θα πω ψέμματα, όταν ξεκίνησα αυτό το έργο είχα και εγώ τους φόβους μου γιατί η άγνοια με έκανε να νιώθω ότι δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτόν τον ρόλο. Αλλά με έναν μαγικό τρόπο ο κύριος Λιακόπουλος με έκανε να βουτήξω μέσα μου και να βρω το μονοπάτι μου. Έχω ξανά πει για μένα ο κύριος Λιακόπουλος είναι πυξίδα στα θεατρικά μου μονοπάτια.
Εμένα το ταξίδι μου στο θέατρο ξεκίνησε με τον κύριο Λιακόπουλο τον σκηνοθέτη της παράστασης και τον κύριο Κοντοπόδη, εξαιρετικός ηθοποιός,δάσκαλος και έν συνέχεια συνάδελφος και είναι και εκείνος που επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κουστούμια του έργου.
Ο κύριος Λιακόπουλος από την πρώτη στιγμή που μου πρότεινε το ρόλο πίστεψε με σε εμένα πολύ περισσότερο από ότι είχα πιστέψει και εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Σε κάθε μου σκοτάδι λειτούργησε σαν φως, σε κάθε μου δυσκολία σαν σανίδα σωτηρίας. Πέρα από ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης είναι και ένας βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος ο οποίος μεταδίδει την αγάπη. Δεν θα πω ψέμματα, όταν ξεκίνησα αυτό το έργο είχα και εγώ τους φόβους μου γιατί η άγνοια με έκανε να νιώθω ότι δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτόν τον ρόλο. Αλλά με έναν μαγικό τρόπο ο κύριος Λιακόπουλος με έκανε να βουτήξω μέσα μου και να βρω το μονοπάτι μου. Έχω ξανά πει για μένα ο κύριος Λιακόπουλος είναι πυξίδα στα θεατρικά μου μονοπάτια.
Η Δανάη, μέσα από τον συγκλονιστικό μονόλογο της Μαντάμ Ρόζας, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο που συχνά μένει στο περιθώριο αλλά κρύβει αλήθειες, πόνο και δύναμη ψυχής. Μια παράσταση που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο, γεμάτη συναίσθημα και ένταση, έρχεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη.
Θέατρο Σοφούλη
«Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας»
Παραστάσεις:
Σάββατο 4 Οκτωβρίου, 21:15
Κυριακή 5 Οκτωβρίου, 19:00
Διαβάστε ακόμη:
0 Σχόλια